Έχουμε μάθει και διατηρούμε την εντύπωση πως σε κάθε κακή σχέση η αγάπη είναι αυτή που ενώνει δύο ανθρώπους, αλλά αυτή είναι μια λανθασμένη αντίληψη για την αγάπη. Όταν σε μια σχέση δεν επικρατεί χαρά και ευτυχία στην ουσία δεν υπάρχει αληθινή αγάπη αλλά μονάχα προσκόλληση του ενός ατόμου στο άλλο. Αν ο σύντροφος σου δεν σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο αλλά σε εξουθενώνει συναισθηματικά τότε δεν υπάρχει αγάπη. Στην πραγματικότητα η μοναδική ένδειξη αληθινής αγάπης σε μια σχέση είναι αν και οι δύο είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι μέσα σε αυτή τη σύνδεση.


Έτσι η αγάπη είναι αρκετή αν παρά την απόσταση δύο άνθρωποι συνεχίζουν να είναι μαζί. Αλλά η αγάπη δεν είναι αρκετή αν ο καθένας εξαιτίας της απόστασης γίνεται ολοένα και περισσότερο δυστυχισμένος σε αυτή τη σχέση. Η αγάπη είναι αρκετή όταν φέρνει ευτυχία αλλά κάθε άλλο από αγάπη είναι όταν δημιουργεί δυστυχία.


Σε κάθε σχέση που δεν υπάρχει αληθινή ευτυχία δεν υπάρχει ίχνος αγάπης. Γιατί δεν μπορείς να αγαπάς κάποιον που κατά βάθος σε κάνει δυστυχισμένο, γιατί κάθε φορά που επιλέγεις αυτή την “αγάπη” απαρνιέσαι και κακοποιείς τον εαυτό σου. Στην ουσία βρίσκεσαι σε μια σχέση αυτομίσους με τον εαυτό σου κάθε φορά που επιλέγεις κάθε τι που δεν μοιάζει με αληθινή αγάπη-χαρά.

Το θέμα είναι σε ποια από αυτές τις δύο πραγματικότητες θες να λάβεις μέρος; Σε αυτή που δημιουργείται μέσα από μια προαποφασισμένη, μελετημένη, και στρατηγική κατεύθυνση από τους ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας, που θέλουν να διατηρήσουν πάση θυσία τον έλεγχο τους και τη θέση τους πάνω στον πλανήτη, ή σε αυτή που θέλει να εκφραστεί μέσα από τα βάθη της ψυχής σου;


Στην ουσία κάθε μέρα κάνεις μια επιλογή με τις αποφάσεις σου, γιατί η δύναμη βρίσκεται στην πραγματικότητα στο χέρι σου. Πως ακριβώς νομίζεις πως οι άνθρωποι παίρνουν εξουσία ή βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας ή παρουσιάζονται κατά κάποιο τρόπο κοινωνικά “ανώτεροι”; Όταν εσύ τους παραχωρείς την προσοχή και δύναμη σου ή τα χρήματα και την ενέργεια σου. Αν οι Καρντάσιανς δεν είχαν τόσους ανθρώπους να τις παρακολουθεί και να ξοδεύει τα χρήματα του στα προϊόντα τους θα ήταν αυτές που είναι σήμερα; Αν ξαφνικά έχαναν μέχρι και τον τελευταίο ακόλουθο, μέχρι και τον τελευταίο αγοραστή των προϊόντων τους, αυτόματα θα έχαναν την δύναμη, επιρροή και τα χρήματα τους. Το ίδιο ισχύει και σε κάθε άλλη περίπτωση είτε αυτό ονομάζεται θρησκεία, κυβέρνηση, είτε μελλοντική πραγματικότητα.


Κάθε “πραγματικότητα” που δεν έχει κοινό-ακόλουθους-οπαδούς-πιστούς, αυτόματα δεν έχει καμία δύναμη και χάνει κάθε επιρροή. Κάθε “πραγματικότητα” ή άνθρωπος που δεν έχει ενέργεια και χρήματα δεν μπορεί να ευσταθεί. Άρα σε ότι δε δίνεις την προσοχή ενέργεια και χρήματα σου αυτόματα το αποδυναμώνεις, αυτόματα το μηδενίζεις. Παρουσιάζεται αχρείαστο άρα παύει να υπάρχει. Άρα κάθε φορά που δε θες να βαδίζεις προς μια δυσάρεστη κατεύθυνση για τον εαυτό σου και για όλο τον κόσμο, απλά πάρε την προσοχή σου από αυτή.


Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για όλους τους ανθρώπους με χρήματα και εξουσία γιατί εσφαλμένα τους την παραχωρούμε. Κάθε άνθρωπος όμως που βρίσκεται στα χέρια του με δύναμη και εξουσία εσφαλμένα πιστεύει πως μπορεί να εξουσιάζει. Ποιανού όμως είναι η δύναμη αρχικά; Γιατί οι άνθρωποι με δύναμη και εξουσία πιστεύουν πως έχουν δύναμη και εξουσία, όταν στην πραγματικότητα δεν τους ανήκει, αλλά κάποιος άλλος τους την έχει παραχωρήσει; Αυτός ο άλλος που έχει πειστεί πως μπορεί να εξουσιαστεί από τον εαυτό του εξωτερικά μέσω κάποιου άλλου.


Υπάρχει μια πολύ ωραία λέξη στα αρχαία ελληνικά η λέξη αὐτοκράτωρ. Αυτοκράτορας είναι αυτός που είναι κύριος του εαυτού του, ελεύθερος και αυτεξούσιος. Στον μεσαίωνα ήταν η υψηλότερη μοναρχική τιμή και αξία. Εσύ πιστεύεις σήμερα μέσα στο δημοκρατικό πολίτευμα, τόσα χρόνια μετά, που δεν χρησιμοποιούμε τίτλους αλλά έχουμε καθιερώσει την ελευθερία σαν κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα, είσαι κυρίαρχος του εαυτού σου; Όταν η ελευθερία συνεπάγεται ανεξαρτησία αυτό αυτόματα σημαίνει πως δεν είσαι υποκείμενο στην εξουσία κάποιου άλλου. Όταν η κυβέρνηση στα χαρτιά συντελείται για υπηρεσία προς τους πολίτες αλλά τελικά εξουσιάζει, γιατί κάποιος που κυβερνά δεν μπορεί ταυτόχρονα να υπηρετεί, αυτό αυτόματα δε σημαίνει πως πάει αντίθετα στο θεμελιώδη δικαίωμα σου στην ελευθερία και ανεξαρτησία; Στο σύστημα υπάρχουν παντού τρύπες και παραθυράκια. Άρα μόνο όταν δεν λαμβάνεις μέρος σε αυτό παίρνεις τη δύναμη σου πίσω και αφαιρείς τη δύναμη από το σύστημα που σκοπό είχε να σε υπηρετεί. Ένας υπηρέτης ποτέ δεν μπορεί να εξουσιάζει αλλά μόνο να υπηρετεί.


Ο υπηρέτης-κυβέρνηση ακολουθεί τις εντολές του ανώτερου του-λαού-εργοδότη. Όταν ο υπηρέτης δεν υπακούει αυτόματα χάνει την δουλειά του ή τιμωρείται. Ο υπηρέτης ποτέ δεν μπορεί να αποφασίζει για το αφεντικό του και να του ελέγχει ή καθορίζει τη ζωή. Γιατί ο υπηρέτης δεν έχει αυτονομία ή εξουσία πάνω σε κάποιον άλλον-στο αφεντικό του.


Κατά τον ίδιο τρόπο η artificial πραγματικότητα που θέλουν να δημιουργήσουν για το μέλλον όλων των ανθρώπων στον πλανήτη δεν μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς τη συγκατάθεση και συμμετοχή σου. Ο πλανήτης και η πραγματικότητα απαρτίζεται από εσένα, εποικίζεται από εσένα. Αν σταματήσεις να λαμβάνεις μέρος σε όλες τις επιλογές που φέρνουν πιο κοντά την πραγματικότητα που άλλοι έχουν οραματιστεί για τον πλανήτη, σταματάς να την συνδημιουργείς με εκείνους και να την δημιουργείς για εκείνους. Αλλά και να την εποικίζεις! Ένας βασιλιάς χωρίς υπηκόους δεν έχει καμία δύναμη. Όπως ακριβώς κανένα trend δεν θα ήταν trend αν δεν είχε ανθρώπους να το θαυμάζουν, να το χρησιμοποιούν, και άρα να το φέρνουν στην φυσική πραγματικότητα και καθημερινότητα μας. Όπως ακριβώς κανένα τραγούδι ή τραγουδιστής δεν θα ήταν επιτυχία αν δεν το άκουγε ο κόσμος. Κανένα κινητό ή εταιρεία δεν θα υπήρχε αν δεν αποθεώνονταν από τους φανατικούς της τεχνολογίας κλπ.


Καμία πραγματικότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς τη συμμετοχή σου. Αν δε σου αρέσει το μέλλον που ετοιμάζουν διάλεξε το δικό σου. Κράτα καλά και σταθερά την ιδανική εικόνα του μέλλοντος που θες να βιώνεις στην καρδιά σου και ότι δεν βρίσκεται σύμφωνo με αυτή σταμάτα να του δίνεις την προσοχή σου, την ενέργεια σου, τα χρήματα σου, την παρουσία σου μέχρι να πάψει να υπάρχει καν σαν πιθανότητα.


Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι χωρίς τη συγκατάθεση σου, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει, κανείς δεν μπορεί να εξουσιάσει, κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει για εσένα και το μέλλον σου αν δεν του παραχωρήσεις τη δύναμη, εξουσία και χρήματα να το κάνει. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε εξουσιάσει. Η ανώτερη αρχή και εξουσία είναι ο Θεός. Ότι πάει αντίθετα στο δικαίωμα σου στη ζωή και άρα ελευθερία αντιτίθεται στο Θεό. Γεννιόμαστε ελεύθεροι με ελεύθερη βούληση. Όποιος προσπαθεί να σε διαβάλλει δεν ονομάζεται τυχαία διάβολος. Γιατί προσπαθεί με έντεχνο τρόπο είτε να επηρεάσει την ελευθερία σου είτε να σε “πάρει με το μέρος του”. Οπότε να ασπαστείς τα πιστεύω του και να αποκτήσεις ελευθερία όπως την ορίζει εκείνος. Άλλες ελευθερίες έχει ένας πνευματικά αναπτυγμένος άνθρωπος, άλλες ελευθερίες έχει ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, άλλες ελευθερίες έχει ένας άνθρωπος σε κομουνιστικό καθεστώς. Η ελευθερία δεν αλλάζει μονάχα η αντίληψη που έχει για αυτή.


Κατά τον ίδιο τρόπο διαφορετική θα ήταν η ζωή σου αν ζούσες στον κόσμο στην ταινία της Barbie, διαφορετική αν ζούσες στο walking dead, διαφορετική αν ζούσες σε ταινία της Marvel ή σε κάθε άλλη φανταστική πραγματικότητα σειράς ή ταινίας που παρουσιάζει τη ζωή και τον κόσμο διαφορετικά από τον δικό μας.


Όλοι μαζί συνδημιουργούμε το μέλλον με τα πιστεύω μας, τις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Όλοι μαζί οδηγούμαστε σε μια πραγματικότητα που είτε θα είναι ο επίγειος παράδεισος είτε μια αβάσταχτη κόλαση. Οι άνθρωποι είμαστε προσαρμοστικά όντα με έντονο το αίσθημα της επιβίωσης. Μπορούμε να επιβιώσουμε ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Αλλά γιατί να επιλέξουμε να το κάνουμε επειδή μπορούμε; Γιατί να επιλέξεις τη δυστυχία όταν θα μπορούσες να επιλέξεις την ευτυχία; Γιατί να επιλέξεις τον περιορισμό όταν θα μπορούσες να επιλέξεις την ελευθερία; Γιατί να επιλέξεις την έλλειψη όταν θα μπορούσες να επιλέξεις την αφθονία;

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα... Και όπως όλα δείχνουν επειδή ακριβώς για μία ακόμη φορά ο κόσμος έχει αφυπνιστεί και καταλάβει την παγίδα που είχε πέσει, βλέπουμε πως το εκλογικό σύστημα δεν είναι τόσο δυνατό σε σχέση με πριν. Γιατί αρκετοί πλέον αντιλαμβάνονται σε κάποιο ποσοστό πως με το σύγχρονο εκλογικό σύστημα η μόνη δύναμη που έχεις είναι όταν δεν συμμετάσχεις σε αυτό, γιατί απλά δεν σε “εκφράζει” η διακυβέρνηση από άλλους αφού έχεις φτάσει σε μια μορφή αυτοκυριαρχίας.


Η αυτοκυριαρχία μπορεί να συμβεί όταν η πλειοψηφία δεν χρειάζεται νόμους, κυβερνητικούς εκπρόσωπους, και όργανα της τάξης να την ελέγχουν και να της πουν πως θα συμπεριφερθεί αλλά η ανώτερη της καθοδήγηση ο Θεός ή το αναπτυγμένο της πνευματικό επίπεδο γνωρίζει τις ελευθερίες της και τα όρια της και αυτό αυτόματα την κάνει να σέβεται τα όρια και τις ελευθερίες των άλλων.


Αλλά επειδή ακριβώς είναι δύσκολο έως απίθανο μονομιάς να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε γιατί δεν έχουμε φτάσει σε αυτήν την κρίσιμη μάζα της πλειοψηφίας να μην χρειάζεται να ελέγχεται για να βρίσκεται σε τάξη, καλό θα ήταν να δούμε τι θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε στο υπάρχον σύστημα ή με το υπάρχον σύστημα για όσο ακόμα αυτό βρίσκεται εν ενεργεία.

Αν κατέβαινα στις εκλογές

Πραγματικά δεν έχω καμία ιδέα το πως το κάθε κόμμα αποφασίζει και βγάζει το εκλογικό του πρόγραμμα πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο που ζούμε και τι μέλλον θέλει να δημιουργήσει για αυτή τη χώρα ή και για τον κόσμο γενικότερα. Αν όμως πραγματικά νοιάζεσαι για το μέρος που ζεις και για τους ανθρώπους που ζούνε σε αυτό το μέρος, θέλεις να διευκολύνεις τη ζωή τους και να διαμορφώσεις προς το καλύτερο το μέλλον του η λογική σε πάει να επανεξετάσεις τι γίνεται με τον ανήλικο πληθυσμό σου. Καθώς αυτός είναι πραγματικά το μέλλον της χώρας κι αν έχεις όραμα για το μέλλον αυτόν τον κόσμο θες να βοηθήσεις αρχικά.


Με αυτή τη λογική λοιπόν δεν μπορείς να κρατάς παιδιά ομήρους όλη μέρα με την πρόφαση της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση στην μορφή που βρίσκεται σήμερα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μυεί την πλειοψηφία σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Η ίδια η λέξη εκπαίδευση ετυμολογικά σημαίνει παιδεύω από έξω. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη παιδεύω σημαίνει μορφώνω. Το μορφώνω σημαίνει δίνω μορφή-μορφοποιώ. Δηλαδή εν κατακλείδι σε διαμορφώνω όπως θέλω με την εκπαίδευση που σου δίνω. Τα παιδιά καθ' όλη τη διάρκεια της σχολικής τους ζωής βρίσκονται στα πιο εύπλαστα χρόνια της ζωής τους. Και έχουμε αφεθεί να πιστεύουμε ότι δεν είναι μια μορφή ελέγχου η εκπαίδευση αλλά πραγματική πνευματική καλλιέργεια;


Κάθε παιδί είναι μια πολυταξιδεμένη ψυχή με τη δική της γνώση και σοφία πράγμα που το σύγχρονο εκπαιδευτικό μας σύστημα αδυνατεί να “εκμεταλλευτεί”. Αν από μικρή ηλικία εκπαιδευόμασταν σωστά και μαθαίναμε τις πραγματικές μας δυνατότητες όπως ακούμε να συμβαίνουν από μοναχούς και μυστικά κυβερνητικά προγράμματα ο καθένας θα ήταν ένα μικρό θαύμα. Αλλά ποιον συμφέρει να έχουμε τέτοια παντοδυναμία; Αφού το ψωμί τους βγαίνει από εμάς. Σκεφτείτε να μην τους έχουμε ανάγκη; Αλλά δεν βγαίνει κέρδος από μια τόσο πνευματικά αναπτυγμένη κοινωνία οπότε... Αν το αποτέλεσμα δεν είναι το κέρδος καταλαβαίνεις ποιος βρίσκεται με το μέρος σου και ποιος εναντίον σου.


Φανταστείτε τα παιδιά στο σχολείο να μάθαιναν διαλογισμό, οραματισμό, να διδάσκονταν το νόμο της έλξης και τα “μυστικά” του σύμπαντος, να μάθαιναν ανθρωποσοφία, κοσμολογία, πως να αναπτύσσουν ενσυναίσθηση, να δείχνουν συμπόνια, να μαθαίνουν να καλλιεργούν την αγάπη και να αναπτύσσουν υγιής σχέσεις, να επικοινωνούν με την ψυχή τους κλπ. Και σε δεύτερη μοίρα να μαθαίνουν να διαβάζουν και να γράφουν, να μαθαίνουν μαθηματικά και γενικά να παίρνουν μαθήματα που έχουν εφαρμογή στην καθημερινότητα μας και δεν γεμίζουν απλά το μυαλό και ξοδεύουν τον χρόνο τους.


Σκεφτείτε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν κάθε πρώτη σχολική ώρα παγκόσμια ήταν αφιερωμένη στον διαλογισμό και οραματισμό. Φανταστείτε αν κάθε μέρα όλα τα παιδιά συντονίζονταν στην ιδέα της ευημερίας, ειρήνης και ευτυχίας πάνω στον πλανήτη πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος. Από την άλλη ξέρουν να συντονίζουν τον συλλογικό μας νου με τις ειδήσεις τρομολαγνείας. Οπότε πάλι βλέπετε ποιος δουλεύει υπέρ σου και ποιος θέλει το καλό σου...


Έπειτα αφού έχεις μεριμνήσει για τα παιδιά σου και για το μέλλον της χώρας σου και του πλανήτη σειρά έχει ο ενήλικος ενεργός πληθυσμός σου. Πως ακριβώς συμπεριφέρεσαι και ανταμείβεις αυτό το μέρος του πληθυσμού σου που σε όλη του τη ζωή σου έχει προσφέρει τόσα πολλά; Με βαριά φορολογία; Με εκφοβιστική και εκδικητική συμπεριφορά; Πραγματικά αναρωτιέμαι που ακριβώς πάνε τα τρισεκατομμύρια του πλανήτη κάθε χρόνο αφού καθώς φαίνεται η ανθρώπινη αξία δεν αναγνωρίζεται ούτε ανταμείβεται άσχετα αν η κοινωνία αποτελείται από ανθρώπους. Τότε ποιο είδος βγαίνει κερδισμένο; Για ποιον δουλεύουμε όλοι αφού όπως φαίνεται τα πάντα συμβαίνουν εναντίον μας; Υπάρχουν οι εταιρείες κολοσσοί και οι top 10 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου αλλά που ακριβώς υπάρχουν αυτά τα χρήματα στην πράξη; Στον αέρα; Μήπως δουλεύουμε για τους αιθέρες; Ποιανού τη ζωή προσπαθούμε να κάνουμε καλύτερη σαν πλανήτης αφού ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου στην πράξη δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όλα του τα χρήματα; Αν κάτσεις και τα σκεφτείς όλα λογικά κάτι δεν κολλάει.


Ύστερα θα μου πείτε υπάρχει ένας προϋπολογισμός κράτους όλα τα χρήματα κάπου πάνε. Αλλά μήπως ο κάθε πολιτικός απλά παίζει μονόπολη; Αγοράσαμε F16 για αμυντική προστασία. Μήπως όμως η εθνική κυριαρχία μας τελικά δεν απειλείται αλλά δίνουμε την εντύπωση ότι απειλείται για να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα; Γιατί αν το κάθε κράτος λειτουργούσε σαν οικογένεια θα ήθελε τα μέλη της να έχουν πρώτα στέγη, φαγητό, εκπαίδευση, ανεξαρτησία και ελευθερία (και μετά πολύτιμα αξεσουάρ). Ελευθερία ίσον καμία υπόκυψη σε φόβο. Γιατί απλά δεν υπογράφουν συνθήκες ειρήνης παγκοσμίως να τελειώνουμε; Ποιος βγαίνει κερδισμένος από πολέμους και από την υποψία πολέμου; Γιατί θέλουν να σε κρατάνε φοβισμένο και ανικανοποίητο;


Κι αφού λοιπόν έχεις καλύψει τις ανάγκες τις οικογένειας σου-ενήλικου πληθυσμού σου αφού αναγνωρίζεις την αξία της και την τιμάς με “επιβράβευση” (παρέχοντας δωρεάν στέγη και τροφή) για την προσπάθεια της να παραμένει ενεργή και να λειτουργεί για την ευημερία όλων σειρά έχουν οι επισκέπτες σου.


Κι αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα από μόνο του. Πόσο φιλόξενος είσαι και πως αντιμετωπίζεις τους επισκέπτες σου; Αν οι επισκέπτες σου εκτιμούν την “φιλοξενία” σου λογικό είναι πως θες να τους κάνεις να αισθάνονται σαν το σπίτι τους. Αν όμως δεν δείχνουν καμία ευγνωμοσύνη για όσα απλόχερα τους προσφέρεις είναι λογικό να τους δείξεις την πόρτα του σπιτιού σου και να μην δεχτείς να τους φιλοξενήσεις ξανά. Τους επισκέπτες που αισθάνονται σαν στο σπίτι τους με την πάροδο του χρόνου τους κάνεις μέλη της οικογένειας σου και τους δέχεσαι σαν να ήταν δικοί σου άνθρωποι. Τους παρέχεις τις ίδιες δυνατότητες με εσένα και έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με εσένα για την καλή λειτουργία “του σπιτιού”. Γιατί πλέον δεν είναι επισκέπτες αλλά ενεργά μέλη της “οικογένειας”.


Και όπως όλοι γνωρίζουμε οικογένεια δεν είναι πάντα απαραίτητο να είναι οι άνθρωποι με τους οποίους “έτυχε” να είσαι οικογένεια βιολογικά, αλλά οικογένεια είναι οι δεσμοί που αναπτύσσεις με τους ανθρώπους. Βέβαια αν μάθαινες στα παιδιά σου την σημασία της “οικογένειας” και την ανάπτυξη υγιών και ισχυρών δεσμών και σχέσεων που βασίζονται στην αγάπη, την αφοσίωση, τον σεβασμό, την ειλικρίνεια, την εντιμότητα κλπ. Δεν θα είχες λόγο να φοβάσαι να δεχτείς νέα μέλη στην “οικογένεια σου” ή να αναγνωρίζεις άλλα άτομα σαν οικογένεια σου.


Κι αφού έχεις μεριμνήσει για τις βασικές ανάγκες της άμεσης και ευρύτερης οικογένειας σου ήρθε η ώρα να τους βοηθήσεις να αισθάνονται ότι προσφέρουν και είναι λειτουργικά μέλη στην κοινωνία. Μέχρι σήμερα δεν νομίζω πως η επαγγελματική κατάρτιση γίνεται σωστά. Καθώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί για όλες τις θέσεις. Επίσης υπάρχει αρκετό χρήσιμο “δυναμικό” που μένει ανεκμετάλλευτο για τυπικότητες. Βέβαια θα μου πείτε δεν γίνεται να έχουμε ένα μαγικό καπέλο όπως στον Χάρυ Πότερ που θα μας κατατάσσει στις κατάλληλες θέσεις για να προσφέρουμε μέσα από τις έμφυτες ικανότητες μας αλλά να νιώθουμε ικανοποίηση και πληρότητα μέσα από αυτό που κάνουμε. Κι εδώ είναι που παίζει ρόλο η εσωτερική σου καθοδήγηση που αν είχε αναπτυχθεί φυσικά μέσα από την σωστή εκπαίδευση που προσφέρεις στον λαό σου όλα θα κυλούσαν ομαλά στην κοινωνία. Δεν θα υπήρχε ανεργία-έλλειψη σκοπού που οδηγεί σε κατάθλιψη γιατί όλα θα είχαν προληφθεί μέσα από τη σωστή ανατροφή. Αλλά δεν βγάζεις χρήματα μέσα από μια υγιή κοινωνία που έχει λυμένα τα προβλήματά της...


Όλη αυτή η αναλογία του κράτους σαν οικογένεια είναι πολύ εύκολο να μας κάνει να δούμε τα πράγματα λογικά-στις σωστές τους διαστάσεις, αν λειτουργούν σωστά ή αν θα έπρεπε να αλλάξουν. Γιατί βλέπετε αν η “κορυφή” της οικογένειας στην περίπτωση μας η κυβέρνηση αποφασίσει πως νοιάζεται μονάχα για την δική της ευημερία και όλα τα υπόλοιπα μέλη της τα αφήνει στο έλεος της μοίρας τους... Ε η κεφαλή δεν θα παραμείνει στην κορυφή και ίσως εξοστρακιστεί από την οικογένεια. Επί δεκαετίες όμως εμείς συνεχίζουμε να κρατάμε την ίδια κεφαλή στην κορυφή. Αυτό τι φανερώνει για εμάς; Μήπως τελικά δεν είμαστε έτοιμοι για αλλαγή; Γιατί αν αύριο έβγαινε ένα κόμμα με παρόμοιο εκλογικό πρόγραμμα με αυτό που σας περιγράφω ή τουλάχιστον με την ίδια θέληση για ευημερία της πατρίδας του γιατί πραγματικά αγαπάει και νοιάζεται ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους ποιος θα το ψήφιζε; Αυταπόδεικτα δεν αναγνωρίζουμε ποιο είναι το καλό μας γιατί δεν έχουμε μάθει τι είναι αληθινή αγάπη. Δεν ξέρουμε ΚΑΝ πως μοιάζει. Κι αυτό διαφαίνεται από τις σχέσεις μας και τις επιλογές μας, τα πρότυπα που εμφανίζονται στην τηλεόραση μας, τι επιλογές κάνουμε στην διασκέδαση μας και τους πολιτικούς που συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε και να ψηφίζουμε.



Αν κατέβαινα στις εκλογές...


Δεν θα κατέβαινα στις εκλογές, γιατί δεν συντονίζομαι ενεργειακά πλέον με αυτήν την πραγματικότητα. Προσωπικά μου φαίνεται αστείο που ακόμα ψηφίζουμε ανθρώπους και παραχωρούμε τη δύναμη μας σε ανθρώπους έξω από εμάς. Το να αφήνεσαι στο έλεος άλλων και να εναποθέτεις τις ελπίδες σου για ευημερία στα χέρια άλλων είναι τουλάχιστον χαζό, όταν οι άλλοι επί δεκαετίες έχουν αποδείξει ότι δεν νοιάζονται για εσένα γιατί δεν έχουν ίχνος ενσυναίσθησης για τους συνανθρώπους τους. Αν κάτι έπρεπε να κάνεις σε αυτές τις εκλογές ήταν να μην ψηφίσεις! Όχι γιατί δεν εμπιστεύεσαι και δεν εκφράζεσαι από τους κυβερνητικούς αρχηγούς, αλλά επειδή δεν αναγνωρίζεις καμία κυβερνητική αρχή ως ανώτερη από εσένα. Το πολίτευμα μας είναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Και σύμφωνα με το σύνταγμα η εξουσία και οι αποφάσεις βρίσκονται και περνάνε από τα χέρια του λαού γιατί ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας. Όπως όλα δείχνουν όμως το πολίτευμα μας στην πράξη ο λαός δεν έχει καμία απολύτως εξουσία, όταν οι εκλεγμένοι του πολιτικοί αντιπρόσωποι τελικά κάνουν ότι τους εξυπηρετεί όχι για την ευημερία του λαού αλλά κάποιου “αιθερικού φαντάσματος” όπως φαίνεται... Είναι αόρατο όπως και οι κόποι, οι προσπάθειες, και τα χρήματα μας.

Αντίθετα στο ζωικό βασίλειο ο ρόλος του κάθε φύλου είναι συγκεκριμένος και ξεκάθαρος με αποτέλεσμα την επίτευξη της αρμονίας – αρμονικής συμβίωσης μεταξύ των δύο φύλων.

Κάθε θεωρία συνωμοσίας αυτή τη στιγμή στην πραγματικότητα παρουσιάζει μια αλήθεια που δεν έχει καθολική ισχύ, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στο “σκοτάδι” ή γενικά σαν κρυφή αλήθεια ή μυστικό από την πλειοψηφία. Ότι δεν είναι γνωστό είναι άγνωστο, ότι δεν είναι φανερό είναι κρυφό, ότι δεν διαφαίνεται στο φως κρύβεται στη σκιά ή δημιουργεί μια σκιά. Και σύμφωνα με την πνευματικότητα ή αν θέλετε την ψυχολογία του Καρλ Γιούνγκ όλοι έχουμε μια σκιά ή μια πραγματικότητα που θέλουμε να κρύψουμε, και σε μεγαλύτερη κλίμακα το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία γιατί η δυαδικότητα και η πολικότητα εκφράζεται μέσα από πολλές μορφές σε ατομικό και μακροκοσμικό επίπεδο.

Έτσι λοιπόν σαν κοινωνία και εκ του αποτελέσματος της δυαδικότητας της ύπαρξης μας στην 3η διάσταση είναι φυσιολογικό να υπάρχει το καλό και το κακό. Άρα αυτό που κάνει κάθε θεωρία συνωμοσίας, είτε ανταποκρίνεται είτε δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, είναι τουλάχιστον να φέρνει στο φως ότι προσπαθούσε να κρυφτεί και ήταν πολύ πιθανό να υπάρχει στο σκοτάδι. Ακόμα και κανένα πραγματικό ίχνος αλήθειας να κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας, προσφέρουν αλήθεια. Γιατί; Γιατί μόνο ρόδινα δεν είναι πλασμένος ο κόσμος μας και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Στην πραγματικότητα η κάθε θεωρία συνωμοσίας βασίζεται στην αλήθεια γιατί ο κόσμος μας έχει θεμέλια στην δυαδικότητα και αυτό σημαίνει πως το κακό υπάρχει.


Τι σχέση έχουν όλα αυτά και γιατί μας ενδιαφέρουν;


Επειδή ακριβώς το κακό υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό σημαίνει ότι θέλει να επιβιώσει και να παραμείνει στον πλανήτη. Ο πλανήτης σαν ξεχωριστή αυτοκυρίαρχη οντότητα έχει ξεκινήσει το πνευματικό του ταξίδι δισεκατομμύρια χρόνια πριν και πλέον είναι σε θέση να μεταφερθεί από την 3η διάσταση στην 5η διάσταση (4η πυκνότητα). Για να το πετύχει αυτό πρέπει να σταματήσει να συγχρονίζεται ενεργειακά στην συχνότητα του φόβου και του διαχωρισμού αλλά να συντονίζεται στην συχνότητα της αγάπης και της ενότητας.

Εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε ενεργειακά σε αυτήν την μετάβαση και όσοι βρισκόμαστε εδώ δεν είμαστε στην πραγματικότητα τυχαία. Αλλά επειδή ακριβώς δεν είμαστε μόνοι εδώ και αυτός ο πλανήτης έχει ιστορία που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι εμφανής πως όσα συμβαίνουν που θέλουν να συνεχίσουν να μας κάνουν να ζούμε χωριστά και με φόβο δεν γίνονται τυχαία.

Το σκοτάδι

Το σκοτάδι επιβιώνει στο σκοτάδι και τρέφεται από το σκοτάδι. Στο σκοτάδι δεν του αρέσει το φως. Αυτό τι σημαίνει; Πως για να συνεχίσει να επιβιώνει πρέπει να συνεχίσει να δημιουργεί τις συνθήκες που συμβάλλουν στην επιβίωση του και την εξυπηρετούν. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα και έντονες δραματικές καταστάσεις και χάος τροφοδοτούν το σκοτάδι, μαζί και όλες τις υπάρξεις που βρίσκονται με το μέρος του σκοταδιού-“κακού”.

Άρα κατά μια έννοια όταν η αλήθεια φέρνει στο φως-επιφάνεια ότι κρύβονταν στο σκοτάδι, δρα ενάντια του με αποτέλεσμα να το απειλεί. Και σίγουρα το σκοτάδι δε θα πέσει αμαχητί, οπότε με ένα περίτεχνο τρόπο βρήκε να ονομάσει ότι πάει να το ξεσκεπάσει θεωρίες συνωμοσίας και τους ανθρώπους συνωμοσιολόγους.



Αυτό τι σημαίνει; Ότι πρέπει να πιστεύουμε ή να δίνουμε βάση στις θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν εκεί έξω; Όχι απαραίτητα, γιατί ότι σκέφτεσαι το τροφοδοτείς. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι το σκοτάδι υπάρχει και θέλει να εκφραστεί-επιβιώσει, όπως ακριβώς και το καλό υπάρχει και θέλει να εκφραστεί-επιβιώσει. Το θέμα είναι σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε και με τι κόστος. Σε έναν κόσμο που ζούμε ελεύθεροι σύμφωνα με τις επιλογές μας ή σε έναν κόσμο που ζούνε εις βάρος μας και ελεγχόμαστε απ' το φόβο;